OPINION: Nga lufta kundër drogës te “Kusarët” e naftës – E vërteta e zhveshur e pushtimit të Venezuelës.

Opinion nga Tomor Misni:

Deklarata publike e Presidentit Donald Trump më 3 janar 2026, pas operacionit rrufe për arrestimin e Nicolas Maduros dhe gruas së tij, Cilia Flores, shënoi një pikë kthese në historinë moderne të gjeopolitikës. Duke hequr dorezat diplomatike, Shtëpia e Bardhë nuk u përpoq as të fshihej pas retorikës së zakonshme të “rivendosjes së demokracisë”. Përkundrazi, ajo që u shpalos ishte një pranim i hapur i pushtimit dhe një plan biznesi për përvetësimin e burimeve.

Narrativa zyrtare e “luftës kundër narkotikëve” u shkërmoq në momentin që Trump deklaroi se “Qeveria federale e SHBA-së do ta udhëheqë Venezuelën” dhe se Amerika do të “rimbursohet” me naftë.

Okupim, jo çlirim:

Fraza kyçe që çmontoi çdo justifikim humanitar ishte pohimi se qeveria federale amerikane do të marrë frenat e drejtimit të Venezuelës derisa “kushtet për transferim pushteti” të piqen. Kjo nuk është ndihmë për një qeveri të përkohshme vendase; ky është definicioni klasik i okupimit kolonial.

Në vend që t’i dorëzohej pushteti opozitës venezueliane apo një këshilli tranzitor civil, Uashingtoni ka vendosur efektivisht një administratë koloniale mbi Karakas. Mesazhi është i qartë: Venezuela nuk po trajtohet si një shtet sovran në krizë, por si një territor i falimentuar nën administrim të detyruar të huaj.

Kusarët e Karaibeve: Nafta si plaçkë

Nëse aspekti politik është ai i dominimit, aspekti ekonomik është ai i plaçkitjes. Deklarata se SHBA do të marrë përsipër “të gjithë prodhimin e naftës dhe rafinerive” për të mbuluar kostot e operacionit, të kujton epokën e “kusarëve” (privateers) të shekullit të 17-të, më shumë sesa diplomacinë e shekullit të 21-të.

Preteksti i “narko-shtetit” zbehet përballë realitetit të rezervave më të mëdha të naftës në botë. Duke konfiskuar de facto PDVSA-në (kompaninë shtetërore të naftës), operacioni ushtarak shndërrohet në një operacion tregtar armiqësor. Nuk ka të bëjë me kokainën; ka të bëjë me kullat e shpimit. Çdo pretendim se ky aksion u ndërmor për të mbrojtur rrugët amerikane nga droga, bie poshtë kur zgjidhja e ofruar është marrja nën kontroll e puseve të naftës.

Absurdi juridik: Një President me “armë në brez”

Për të vulosur natyrën teatrale të këtij operacioni, vjen aktakuza “qesharake” ndaj Nicolas Maduros për “posedim dhe përdorim të armëve personale” (mitralozë/automatikë).

Të akuzosh një Komandant të Përgjithshëm të Forcave të Armatosura—një njeri që kishte nën urdhra tanke, avionë luftarakë Sukhoi dhe sisteme raketore—për mbajtje të paligjshme të një arme zjarri, është kulmi i ironisë juridike. Kjo akuzë nuk ka asnjë logjikë ushtarake apo shtetërore.

Megjithatë, ka një arsye specifike taktike (dhe cinike nga Trump) pse sistemi amerikan i drejtësisë e përfshin këtë akuzë, edhe pse tingëllon qesharake në veshët e publikut:

1. Strategjia ligjore (“Mandatory Minimums”): Në ligjin federal të SHBA-së (Title 18 U.S. Code § 924), akuza për përdorimin ose mbajtjen e armëve të zjarrit (sidomos automatikëve/mitralozave) gjatë kryerjes së një krimi droge, shton automatikisht vite burgu të detyrueshme (shpesh 30 vite deri në burgim të përjetshëm), të cilat gjykatësi nuk mund t’i ulë. Duke i shtuar këtë akuzë, ata “blindojnë” dënimin në rast se akuzat e tjera për konspiracion dështojnë ose janë më të vështira për t’u provuar.
2. Degradimi i figurës: Qëllimi kryesor politik është zhveshja e Maduros nga çdo status diplomatik apo shtetëror. Duke e akuzuar për “mbajtje armësh” si një kriminel rruge, SHBA-ja po i thotë botës: Ky nuk është një president që komandon ushtrinë, ky është thjesht një kreu i një bande që mban pistoletë në brez. Kjo shërben për të justifikuar trajtimin e tij si një i burgosur ordiner dhe jo si një rob lufte apo figurë politike.
3. Krijimi i narativës “Narko-Terrorist”: Kjo akuzë shërben për të lidhur direkt Maduron me dhunën fizike, duke e portretizuar jo si një politikan të korruptuar që jep urdhra nga zyra, por si një gangster të armatosur.

Ngjarjet e janarit 2026 në Venezuelë do të mbahen mend jo si triumfi i drejtësisë ndaj narkotikëve, por si momenti kur maska ra përfundimisht. Kur një fuqi e huaj deklaron se do të qeverisë një vend tjetër dhe do të paguajë veten me naftën e atij vendi, termat “demokraci” dhe “të drejtat e njeriut” bëhen të pakuptimta. Mbetet vetëm e vërteta e zhveshur: forca ushtarake e përdorur për përvetësim e resurseve natyrore.